خطبه اي است از آن حضرت(عليه السلام)
اين سخن مبارک را در موقع تلاوت آيه شريفه (( يا ايها الانسان ما غرک بربک الکريم)) (اي انسان چه چيزي تو را در برابر خدات فريب داد؟!) بيان فرمود.
(1) اين انسان فريب خورده در پاسخ به مسئوليت خود، بي اساس ترين و باطل ترين حجت را دارد، همين مغرور است که بي اعتبار ترين عذر را براي وضع خود مي تراشد، شديد ترين جهالت درباره خويشتن گريبانش را سخت گرفته است.
(2) اي انسان چه چيزي تو را به گناهي که مرتکب مي شوي جسور کرده است! و چيست سبب فريب خوردگي ات در برابر پروردگارت! به جهت چيست که با هلاک ساختن نفس خود، انس و الفت پيدا کرده اي؟ آيا از درد گناهت بهبود نخواهي يافت! آيا از خواب گراني که همه مشاعرت را ربوده بيدار نخواهي گشت! آيا به خويشتن رحمي نخواهي کرد، همان رحمي که بر ديگران مي نمايي! چه بسا کسي را مي بيني که در گرماي شديد آفتاب در زحمت است، براي او سايبان تهيه مي کني. يا مبتلا به دردي را مي بيني که درد بدن او را گداخته است، از راه دلسوزي براي او گريه مي کني.
(3) (اي جاهل به خويشتن) چه باعث شده است که به درد خود صبر نموده اي و تحمل مي ورزي! و چه چيزي تو را درباره نفس خويش که عزيز ترين نفوس براي تو است، تسليت داده است(که هرگز به فکرش نيستي). چرا بيم شبيخون زدن يک مصيبت تو را بيدار نمي کند، در حالي که با گناهاني که به درگاه خدا مرتکب شده اي، خود را در مراتب غضب هاي او به هلاکت انداخته اي.
(4) پس با يک تصميم ، بيماري سستي و بي خيالي خودت را که در دلت راه يافته است، مداوا کن. (آري، معالجه کن) با بيداري، خواب غفلتي را که چشمت را فرا گرفته است. مطيع خدا باش و با ذکر او انس بگير. آن حالتت را در نظر مجسم کن که از خدا روي گردانده اي و خداوند روي به تو دارد و تو را به بخشش خود مي خواند و تو را با فضل و احسانش مي پوشاند، در حالي که تو از او رويگردان شده به ديگري روي آورده اي.
(5) پس با عظمت است آن خداوند قوط در حد اعلاي کرامت. و چه شکسته و ناتواني تو اي انسان ضعيف. (با اين حال) باعث جرئت تو بر معصيت آن خداوند بزرگ چيست! در حالي که تو در پناه پوشش او قرار گرفته اي و در عرصه وسيع فضيلتش در حرکت و گردش هستي.
(6) آن ذات اقدس (با اين حال نه) از احسانش به تو جلوگيري کرده است و نه پرده تو را دريده است. بلکه هرگز از لطف و عنايت او خالي نيستي. حتي يک چشم بر هم زدن، چه با بخشيدن نعمتي که براي تو به وجود مي آورد، يا زشتي اي که بر تو مي پوشاند، يا بلايي که از تو بر مي گرداند.
...
