بسمه تعالي
هرچند که پير و خسته دل و ناتوان شدم هرگه کــه ياد روي تو کردم جوان شدم
شکر خدا که هـرچه طــلب کردم از خــدا بر منتهــاي همـت خود کـامران شـــدم
اي گلــــبن جـــوان بر دولـت بخور کـه من در ســـايه تـو بلــــبل باغ جـهان شــدم
اول ز تـخـــت و فـــوق وجــودم خبر نبـــود در مکــتب غم تو چنين نکـته دان شـدم
قسمـــت حوالتــــم به خرابــات مي کــند چندان که اينچنين شدم و آنچنان شدم
من پير سال و ماه ني ام يار بي وفاسـت بر من چو عمر مي گذرد پير از آن شدم
زان روز بر دلـم در معــني گـــشوده شــد کز ساکنان در گــه پيـــر مـــغان شـــدم
در شاهراه دولـت سرمــد به تخــت بـخت با جام مي به کام دل دوســتان شــدم
از آن زمان که فتنه چشمـت به من رسيد ايمن ز شـر فتنه آخـــــــر زمـــان شــدم
دوشـــم نويــــد داد عنايــت کـــه حافــظا بازا که من به عفو گناهت ضــمان شـدم
غزليات حافظ، غزل شماره 314
هرچند که پير و خسته دل و ناتوان شدم هرگه کــه ياد روي تو کردم جوان شدم
شکر خدا که هـرچه طــلب کردم از خــدا بر منتهــاي همـت خود کـامران شـــدم
اي گلــــبن جـــوان بر دولـت بخور کـه من در ســـايه تـو بلــــبل باغ جـهان شــدم
اول ز تـخـــت و فـــوق وجــودم خبر نبـــود در مکــتب غم تو چنين نکـته دان شـدم
قسمـــت حوالتــــم به خرابــات مي کــند چندان که اينچنين شدم و آنچنان شدم
من پير سال و ماه ني ام يار بي وفاسـت بر من چو عمر مي گذرد پير از آن شدم
زان روز بر دلـم در معــني گـــشوده شــد کز ساکنان در گــه پيـــر مـــغان شـــدم
در شاهراه دولـت سرمــد به تخــت بـخت با جام مي به کام دل دوســتان شــدم
از آن زمان که فتنه چشمـت به من رسيد ايمن ز شـر فتنه آخـــــــر زمـــان شــدم
دوشـــم نويــــد داد عنايــت کـــه حافــظا بازا که من به عفو گناهت ضــمان شـدم
غزليات حافظ، غزل شماره 314
نوشته شده توسط علي در پنجشنبه 18 مهر1387 ساعت 17:43 | لینک ثابت |
